Kataklizm

Kataklizm to temat, którym przeciętny człowiek nie zawraca sobie głowy. Większość wykształconych ludzi zdaje sobie jednak sprawę, że obecnie jest rok 656 nowej ery (n.e.), a rok zerowy to umowna data liczona od Wielkiego Kataklizmu. Zachowały się zapisy z początków nowej ery, mówiące o latach Czarnego Słońca i chaosie, który ogarnął świat po katastrofie.

Historycy uniwersyteccy z Latium twierdzą, że to w pierwszym stuleciu nowej ery, zwanym Wiekiem Zmian, wyłoniły się kulty religijne Ba’ala, Dandalosa, Imperatora i Jedynego Boga. Na ruinach starożytnych cywilizacji nieludzi powstały nowe, ludzkie społeczeństwa. Przed kataklizmem kontynentem władały starożytne rasy, a nieliczne pamiątki ich cywilizacji przetrwały do dziś. Niespójność i niekompletność materiałów źródłowych wykluczają jednak jednoznaczną interpretację tych wydarzeń.

Trudno ocenić czas trwania nie tylko samego kataklizmu, lecz także Wieku Zmian. „Wiek” mógł oznaczać zarówno 100 lat, jak i znacznie dłuższy okres, w którym doszło do przemian. Uczeni są jednak zgodni, że w wyniku kataklizmu Wielkie Morze podzieliło kontynent i przyniosło kres cywilizacji nieludzi.

Co do przyczyn i natury kataklizmu brak jest zgody. Astronomowie wiążą go z koniunkcją planet — może koniunkcja przyczyniła się do kolizji Ziemi z rojem planetoid, a może zbiegła się w czasie z tą kolizją. To śmiała i całkiem prawdopodobna teza, choć trudna do zweryfikowania, gdyż zjawisko koniunkcji planet zachodzi co kilkaset lat. Kapłani z kolei postrzegają kataklizm jako boską karę zesłaną na nieludzi.

Zagadka kataklizmu wciąż czeka na rozwiązanie. Rok 656 n.e. jest datą umowną. Do kolejnej koniunkcji planet dojdzie w roku 666 n.e., czyli za około dziesięć lat, a ludzie zamieszkujący kontynent w swym zadufaniu sądzą, że są jedyną inteligentną rasą na świecie.

Raz na 598 lat dochodzi do koniunkcji planet w Układzie Słonecznym, co powoduje, że siły grawitacyjne wpływają na orbitę Fengari (Księżyca) i pchają go w kierunku Ziemi, aż do punktu, w którym zostaje naruszona równowaga grawitacyjna między nimi.

Wbrew ludzkiemu kalendarzowi nie dojdzie do niej w 666, ale 662 n.e. i będzie to Wielka Koniunkcja, która zdarza się raz na 1196 lat. Błąd wynika z nieprecyzyjnych obliczeń astronomicznych.

W wyniku nadmiernego zbliżenia się Fengari i Ziemi następuje szereg ekstremalnych zjawisk:

• Trzęsienia ziemi: Zbliżający się Fengari powoduje zakłócenia w skorupie ziemskiej, prowadząc do potężnych wstrząsów na całym świecie.
• Tsunami: Zwiększone siły pływowe wywołują gigantyczne fale, które zalewają wybrzeża i miasta nadmorskie, powodując masowe zniszczenia.
• Burze i huragany: Zakłócenia atmosferyczne prowadzą do powstania ekstremalnych warunków pogodowych, takich jak niszczycielskie burze, huragany i tornada.
• Deszcze meteorytów: Fragmenty kosmicznych odłamków spadają na Ziemię, powodując eksplozje, pożary i zniszczenia infrastruktury miejskiej.
• Erupcje wulkaniczne: Zmiany w skorupie ziemskiej aktywizują wulkany, prowadząc do erupcji i emisji popiołów wulkanicznych do atmosfery, co powoduje zaciemnienie na całej planecie i obniżenie temperatury.
• Anomalie grawitacyjne: Zakłócenia grawitacyjne powodują miejscowe zmiany siły ciążenia, wpływając na ruch obiektów i ludzi. Prowadzi to do niebezpiecznych sytuacji, takich jak unoszenie się przedmiotów czy nagłe upadki.
• Zakłócenia elektromagnetyczne: Problemy z polem magnetycznym Ziemi prowadzą do zakłóceń w działaniu czarów komunikacyjnych, teleportacyjnych oraz opartych na kształtowaniu czystej mocy (np. uderzenie mocy, tarcza).
• Pęknięcia skorupy ziemskiej: Powstawanie ogromnych szczelin i zapadlisk w powierzchni Ziemi, które niszczą budynki, drogi i zagrażają życiu istot żywych na dużą skalę.

• Okres zbliżenia: Trwa około 1–3 dni intensywnego oddziaływania, podczas których Fengari jest najbliżej Ziemi (perygeum).
• Całkowity czas oddziaływania: Proces zbliżania się i oddalania obejmuje kilka tygodni. Fengari zmienia swoją orbitę na bardziej eliptyczną, zbliżając się do Ziemi, a po przejściu perygeum oddala się od niej. Wyżej wymienione zjawiska najbierają stopniowo siły by osiągnąć ekstrema w perygeum, a następnie stopniowo słabną.

Krótkotrwałe, zbliżenie Fengari  do Ziemi wywołuje ekstremalne, ale w większości wypadków odwracalne skutki dla Ziemi, takich jak silne pływy, trzęsienia ziemi czy anomalie pogodowe, bez trwałego uszkodzenia ekosystemów.

Jeśli trudno Ci sobie wyobrazić kataklizm to obejrzyj film „Moonfall” z 2022 roku, wyreżyserowany przez Rolanda Emmericha. Tajemnicza siła powoduje, że Księżyc wypada ze swojej orbity i zaczyna zbliżać się do Ziemi, świat staje w obliczu nadchodzącej zagłady. Katastrofalne zjawiska naturalne zaczynają nawiedzać planetę, powodując chaos i zniszczenie.