Serce lodowego ogrodu

Zima nigdy nie powinna nadejść do oranżerii Kolegium Magii Argusto, a jednak ogród został skute lodem, a jego opiekun – mistrz Alarion – zaginął bez śladu. Czarodzieje spierają się o przyczynę, ale nikt nie podejmuje działań. Tymczasem flora oranżerii słabnie, a pod zamarzniętymi korzeniami budzi się coś, co nie powinno istnieć. Czy BG zdołają odkryć prawdę i powstrzymać Serce Lodowego Ogrodu, zanim pochłonie całą jego energię?

Oranżeria Kolegium Magii Argusto była jednym z najpiękniejszych miejsc na wyspie – bujną, pulsującą życiem szklarnią, gdzie podtrzymywane magicznie mikroklimaty pozwalały rosnąć roślinom z najodleglejszych zakątków świata. Aż do dziś.

Rankiem nauczyciel i uczniowie, otwierając oranżerię, zastali widok, który ich zmroził – wszystko było skute lodem. Szklane ściany pokrywał szron, egzotyczne kwiaty zwisały pod ciężarem lodowych kryształów, a owoce na drzewach zamieniły się w twarde, lśniące bryły. Woda w kanałach nawadniających zamarzła, a kamienne ścieżki pokryła cienka, śliska warstwa lodu.

Czarodzieje próbowali odwrócić efekt, ale bez rezultatów – jakby lód nie był zwykłym zimnem, lecz manifestacją potężniejszej magii. Coś – albo ktoś – splątało energię tego miejsca i uwięziło oranżerię w zimowej pułapce.

Co gorsza, zaginął mistrz oranżerii, czarodziej Alarion. Ostatni raz widziano go poprzedniego wieczoru, gdy wracał do szklarni, mówiąc coś o „niepokojących anomaliach”.

Tymczasem władze Kolegium zamiast działać, wdają się w jałowe dyskusje. Głowy poszczególnych katedr spierają się o to, kto powinien się zająć sprawą – planisferycy twierdzą, że to ich domena, nekromanci oskarżają alchemików o ingerencję, a ci ostatni odbijają piłeczkę, twierdząc, że może to sprawka druidów. Nikt nie podejmuje żadnych konkretnych kroków.

BG biorą sprawy w swoje ręce. Postanawiają na własną rękę zbadać oranżerię, odnaleźć Alariona i odkryć prawdę.

Po wejściu do oranżerii BG natychmiast uderza mroźne, niemal nienaturalnie czyste powietrze. Szklany dach, niegdyś przepuszczający ciepłe promienie słońca, teraz jest skuty grubą warstwą lodu, która rozprasza światło w chłodne, błękitne refleksy. Lodowe sople zwisają z metalowych podpór, a gdzieniegdzie zamarznięta para wodna osiadła na szkielecie konstrukcji, nadając mu wygląd pokrytego szronem pajęczego gniazda.

Roślinność, choć wciąż obecna, wygląda jak ze świata, w którym czas stanął w miejscu.

Drzewa obwieszone są szronem i lodowymi owocami, które wydają się zbyt doskonałe, jakby nie podlegały prawom natury.

Niektóre z nich są rozcięte, a ich wnętrze ukazuje czyste, przejrzyste kryształy zamiast pestek i miąższu.

Pnącza wiją się po kolumnach, lecz nie poruszają się na wietrze – zamarzły w swym ostatnim geście, niczym roślinne posągi.

Pod stopami BG chrzęści lód, lecz w niektórych miejscach ziemia zdaje się dziwnie krucha, jakby kryła pod sobą coś więcej niż tylko korzenie.

W centrum oranżerii znajdowało się przeszklone pomieszczenie gospodarcze ze studnią i narzędziami niezbędnymi do pielęgnacji roślin. Teraz jednak jest całkowicie pokryte lodem, a oba wejścia pozostają zablokowane.

BG będą musieli sforsować pokryte lodem drzwi, by dostać się do środka. Nawet z użyciem kilofa zajmie im to około godziny – każda próba przebicia się przez lód rozbrzmiewa głuchym echem, jakby przestrzeń sama w sobie była żywa.

Kiedy BG w końcu przedostaną się do środka, odkrywają, że nie są sami.

Pod lodowym sklepieniem BG odnajdują mistrza Alariona. Jego ciało unosi się w powietrzu, owinięte świetlistymi pnączami. Lodowa tkanka, niczym druga skóra, oplata jego ciało i wnika w żyły. Czarodziej zdaje się zawieszony między życiem a śmiercią. Od jego ciała biegną świetliste pnącza do istoty stojącej w głębi pomieszczenia – nie jest ani duchem, ani w pełni materialnym bytem.

Istota przypomina humanoidalną sylwetkę utkaną z mgły i lodu. Jej kontury są niewyraźne, jakby nie była w pełni obecna w tym świecie. Jej skóra to cienka warstwa kryształowego lodu, który pęka i natychmiast się regeneruje. Z jej pleców wyrastają długie, delikatne pnącza, pulsujące błękitnym blaskiem. Tam, gdzie stawia kroki, ziemia pęka, a rośliny zamierają.

Głos istoty brzmi jak szelest zimowego wiatru – cichy, ale przenikający do kości.

Gdy BG próbują się zbliżyć, powietrze wokół nich gęstnieje, a ich ruchy stają się coraz bardziej ociężałe, jakby sama obecność Esencji wysysa z nich ciepło i energię.

BG mają kilka opcji:

• Zniszczyć Esencję – kluczowe jest odcięcie jej od Alariona. Dopóki czerpie z niego energię, każde uszkodzenie jej ciała jest natychmiast regenerowane. Jeśli BG znajdą sposób na przerwanie połączenia, Esencja zacznie słabnąć, jej lodowe ciało popęka, a ostatecznie rozsypie się w pył.
• Przerwać rytuał magią – mocne zaklęcia mogą przeciąć więź między Alarionem a Esencją, ale jeśli BG zrobią to nieostrożnie, mogą uszkodzić jego duszę lub sprawić, że pozostałości mocy Esencji w nim samym przetrwają.
• Zawrzeć pakt – jeśli BG znajdą sposób na komunikację, mogą przekonać Esencję, by zamiast pochłaniać czarodzieja, znalazła inne źródło istnienia. Może to oznaczać jej osłabienie, zmianę formy lub nawet stworzenie nowego, magicznego bytu połączonego z oranżerią.

Bez względu na decyzję BG, oranżeria nigdy nie będzie już taka jak wcześniej.

• Jeśli Esencja zostanie zniszczona, lód stopnieje, ale niektóre rośliny uschną, a część magii miejsca osłabnie.
• Jeśli istota zostanie uwolniona, może powrócić w przyszłości – silniejsza i jeszcze bardziej spragniona energii.

Czy BG uratują Alariona i oranżerię, czy pozwolą, by stała się ona miejscem narodzin nowej, nieznanej potęgi?